coachen met een postkaart

De vakantie loopt op z’n einde en misschien valt er de laatste, zonderlinge reispostkaart vanop een zomerse bestemming in de bus. Hoewel we met z’n allen steeds minder reispostkaarten versturen, blijf ik zelf toch nog steeds die intentie koesteren en sleur mijn gezin mee in het uitkiezen, schrijven en versturen ervan. Vaak blijft het bij een voornemen, soms strandt de goede bedoeling tijdens het zoeken van postzegels of een brievenbus en het gebeurt ook dat de vergetelheid ervoor zorgt dat we bij thuiskomst onverstuurde postkaarten terugvinden bij het uitpakken van de valiezen.

En toch kom ik elke vakantie opnieuw met het voorstel op de proppen. Misschien is het de romantiek ervan of eerder het schuldgevoel wanneer we thuiskomen en een paar vrienden of famillieleden toch de moeite blijken gedaan te hebben. Wie weet ebt die drang van het versturen van kaartjes ooit weg als de kinderen hun eigen smartphone hebben en we elk naar zijn community foto’s posten en liken.

Dat ik iets met postkaarten heb, toont ook mijn –bescheiden- verzameling postkaarten. In eerste instantie van kunstwerken, in latere fase van fotografie en nadien alles wat me visueel aansprak. En die verzameling komt me nu van pas als coach. In gesprek met je coachee zoek je steeds een gepaste ingang om het gesprek mee te beginnen of om de vraagstelling helder te krijgen. Starten met een postkaart is daarin een zeer toegankelijke methode. Beelden spreken voor zich, maar wekken ook iets op. Een herinnering, een gevoel, een associatie. De keuze van een postkaart geeft zelfs onbewust aan hoe een persoon zich op dat moment voelt. Een interessant begin van een gesprek, die via de juiste vraagstelling tot de kern van het probleem kan leiden. Niks spiritueels of zweverig. Gewoon de kracht van beelden en je intuïtief aangetrokken voelen tot wat je ziet. Meer heb je in zo’n sessie niet nodig. Als dat het ijs kan doen breken…

Want ik merk bij mijn coachees vaak de onwennigheid van het eerste moment. Ik heb daar veel begrip voor heb en probeer daar met zorg mee om te gaan, want ik heb dat zelf vaak genoeg gevoeld: het heeft je al heel wat gekost om te erkennen dat je wil geholpen worden, om contact te durven zoeken met een coach en een afspraak te maken. Om nog te zwijgen van het lood in de schoenen wanneer je naar de afspraak moet gaan. Onzeker over wat te vertellen. En je afvragen of het wel zo nodig is dat je hulp zoekt? Tal van uitvluchten zoeken om die onwennigheid te ontlopen, hoewel je intuïtie zegt dat er wel iets moet veranderen. Zo’n postkaart kan een doodeenvoudige ijsbreker zijn, waarna de eerste schroom als vanzelf verdwijnt.

En ik leer als coach zelf ook van die postkaartsessies. Op een keer bekeek een coachee de reekst postkaarten die ik voor hem had uitgestald. Hij kon geen keuze maken want hij zei dat hij vergezichten miste in mijn collectie. Dit leidde tot een gesprek over de nood aan horizont, maar tegelijk besefte ik hoe persoonlijk mijn verzameling was. Een oude drang werd getriggerd en bij bezoek aan een boekhandel, winkel of museum ga ik sindsdien terug op zoek naar bruikbare postkaarten voor een volgende coachingssessie.