Spiegelpoes

Een vriendin had me het al aangekondigd: een huisdier nemen is niet gewoon een extra huisgenoot erbij hebben. Iedereen in het gezin wordt gedwongen om een positie in te nemen ten opzichte van het huisdier, maar ook onderling verschuiven er zaken. Zo’n nieuwe huisgenoot werkt op een vreemde manier verbindend en brengt een nieuw energie binnen. Maar tegelijk is het een spiegel, net zoals kinderen een spiegel voor hun ouders zijn.

Maar om dat aan te tonen maak ik eerst een ommetje.

Een week geleden liep ik al enkele dagen lastig over een collega. Er zijn veel momenten waarop zijn gedrag wel ok is en we goed met elkaar kunnen opschieten, maar er zijn ook momenten waarop zijn gedrag echt niet aangenaam is en zelfs irritatie opwekt. Ik zat er mee gewrongen en kreeg het ongemak maar niet uit mijn systeem. In zo’n situaties ga ik bewust eens wandelen of fietsen. Ik bevraag mezelf dan ondertussen luidop over wat er gaande is en waar het probleem zit. Ik doe als het ware een coachingsgesprek met mezelf. De hele situatie wordt in kaart gebracht, alle keerzijdes worden zichtbaar gemaakt en zo ga ik samen met mezelf op zoek naar inzicht en mogelijke oplossingen. Dit keer dus over het soms onuitstaanbare gedrag van die collega. En terwijl ik tegen mezelf aan het vertellen was over die collega, stelde ik vast dat het vooral de wispelturigheid was die me irriteert. Soms kan ik het gedrag van die collega niet hebben en soms is datzelfde gedrag in andere situaties best aanvaardbaar en kunnen we goed met elkaar opschieten. Toch vreemd… En al pratende met mezelf maakte ik zelf de associatie met Musti, ons kitten, dat sinds enkele weken ons nieuwe huisgenootje is.

In de eerste dagen vond ik het super hoe ze kwam smeken om aandacht, om affectie en om … eten. De ene keer was dat plezant en mocht ze ver gaan. Zodanig zelfs dat ze langs mijn broek omhoog klom om dichtbij te zijn. Andere keren liep ze gewoon op een irritante manier rond mij, liep overal in de weg en beet en krabte overal waar ze kon. Gewoon niet leuk. Ik probeerde ze dan van me af te schudden en moest meerdere pogingen doen om ze duidelijk te maken: zo-doe-je-niet! Maar Musti wou niet luisteren. En dan begin je je al zorgen te maken of zo’n zo’n beest wel op te voeden valt. Hoe maak je aan een huisdier duidelijk dat iest niet mag, dat er grenzen zijn…

De coach in mij laat mij dan even uitrazen om dan door te vragen. En zo kwam ik erop dat niet Musti het probleem is, maar wel mijn interpretatie van Mustis gedrag. Eigenlijk deed Musti quasi elke keer hetzelfde: rond mijn benen cirkelen, wat speels vechten met mijn voeten en schoenen om nadien langs mijn benen naar omhoog te proberen klauteren. De ene keer had ik daar oor naar en speelde ik het spelletje mee, de andere keer was het mijn dag niet en moest ze me gerust laten. Dus ik kwam tot het besef dat onze mening over gedrag van anderen mee gestuurd wordt door de eigen gemoedstoestand. We interpreteren dat gedrag naar gelang onze pet staat. Maar tegelijk oordelen we wel over andermans gedrag en veroordelen die anders soms zelfs. Dus zij krijgen soms onterecht een stempel opgeplakt, die meer over onszelf zegt dan over de ander. In zo’n geval is het dus beter eerst en vooral naar onszelf te kijken. Want door bewuster met die perceptie en interpretatie van de ander om te gaan, worden we ook milder voor de ander, én voor onzelf.

En zo kon ik het conflict met mijn collega achteraf beter plaatsen: ik kon mijn eigen aandeel benoemen, mezelf behoeden tegen voorbarige oordelen over hem en mijn eigen gedrag afstemmen op de situatie en op mijn gemoedstoestand.

Hoewel je dat rationeel wel allemaal weet, was het een hele opluchting om eens bij de coach in mezelf te rade te gaan. Want die mildheid blijkt uiteindelijk veel productiever en prettiger dan die negatieve energie waar ik mee zat. Het is een woord ik steeds meer tegenkom in mijn werk als coach en trainer en dat ik graag mee help uitdragen.

En tegelijk ben ik benieuwd wat Musti ons nog allemaal zal voorspiegelen…