Meer feedback graag!

Ik had laatst een overweldigende ervaring die me veel leerde over hoe wij omgaan met feedback.

Tijdens een performancefestival in Brussel zat ik samen met een 25-tal mensen verspreid in een zacht verlichtte ruimte. We hadden onszelf moeten blindoeken en zaten klaar om ons over te geven aan wat er zou komen. In het aankondigingstekstje beloofde men een klankenbad waarin je ook fysiek ondergedompeld zou worden. Zoiets wou ik uiteraard eens ervaren.

Zodra de performance startte, welden ritmische klanken op. Vrouwenstemmen overal in de ruimte, nu eens pulserend dan weer strelend. Mannenstemmen verweefden zich in het geheel en de vibratie van al die stemmen om me heen was zo aanstekelijk dat ik mijn stem mee liet brommen in mijn borstkas.

Ik merkte hoe ik in het begin het geheel probeerde te ‘volgen’. Ik probeerde te achterhalen hoeveel zangers ons omringden, luisterde van waar de stemmen kwamen, hoe de stemmen van de canon elkaar opvolgden en als een muzikale getij opkwamen en weer wegdreven. Een zangeres beroerde mijn handen, nodigde me zacht uit om op te staan en omarmde me. Daar stond ik dan, geblinddoekt te luisteren hoe de muzikale ritmes elkaar opvolgden en de trillingen nu ook fysiek werden doorgegeven. Een zachte, muzikale omarming. Het leek wel of de muziek zelf mij omarmde, mij optilde en meevoerde. De stemmen kwamen van overal en ik verloor al snel de orientatie en de controle over het gebeuren. De rest overspoelde mij als toehoorder. De stemmen leken rond mij te cirkelen, zich alleen tot mij te richten en mij te vervullen met een gloed van voldoening. Ik raakte geëmotioneerd en dankbaar voor zo’n vrijgevige geschenk van klanken, vibraties, stemmen en een eenvoudige, liefdevolle omarming. Achteraf besefte ik dat ik dit geschenk pas ten volle heb kunnen ervaren op het moment dat ik de controle losliet. Pas dan kon de boodschap binnenkomen en me raken.

Deze ervaring leert me hoe we omgaan met feedback. Of liever, hoe we er mee zouden moeten omgaan. Men zegt altijd dat mensen niet gewend zijn om feedback te geven. Maar nog moeilijker is het om feedback, positieve commentaren of een compliment te krijgen. We horen het wel, maar achterdocht en ongeloof verhinderen dat we ons door dit vrijgevige gebaar laten raken. Hoewel we hunkeren naar deze noodzakelijke bevestiging, weet een stem in ons dit altijd te ondermijnen. Ons verstand houdt de controle over de situatie en verhindert dat we dit goedbedoelde geschenk emotioneel kunnen ontvangen. Maar wat doet er meer deugd dan het gevoel dat we waardevol zijn, dat iemand erkenning geeft voor wie we zijn.

Ik merkte tijdens de performance ook dat ik mij pas kon overgeven aan die ervaring toen ik door het geheel overspoeld geraakte en ik de situatie niet meer kon controleren. De stemmen kwamen van overal, de opeenvolgende klanken en ritmes deden mij duizelen en dwongen me om los te laten. Dus nu eens een complimentje en bij momenten een positieve feedback volstaan niet om de ratio en de achterdocht te verschalken. We moeten elkaar veel meer en vaker feliciteren en bevestigen, tot we ervan duizelen en het echt binnenkomt. Ik wens iedereen toe om bij feedback te ervaren wat ik toen heb mogen ervaren tijdens die performance.

(foto:Paul Blakemore)