Natuurlijke gang van zaken

Door de plotse overdaad aan gele kleur van de boomkruinen drong het tot me door, nu is het echt herfst. De indian summer heeft ons gelukkig lang verwend met laat op het jaar nog warme temperaturen. Maar de plotse kleurverandering in de natuur heeft daar definitief een einde aan gemaakt.

De aandacht voor de seizoenswissel doet me denken aan een interview dat ik onlangs las over hoe de seizoenen van nature onze energie bepalen en hoe wij daar in de loop der jaren meer en meer van vervreemd zijn geraakt. Het feit dat de bomen hun bladeren laten vallen, de dieren zich voorbereiden op hun winterslaap en er schaarste begint te komen, heeft alles te maken met de levenscyclus van de natuur. Het ecosysteem reguleert namelijk zichzelf en houdt zich daardoor in stand. Via de herfst gaat de natuur in rust en kunnen de energiebronnen recupereren om nadien opnieuw te kunnen ontwaken, te geven, te produceren, te bloeien. Het is dus een noodzakelijke adempauze: reculer pour mieux sauter.

De natuurlijke gang van zaken.

 

En toch merk ik dat ik me daar jaarlijks tegen verzet: tegen de dagen die korter worden, te moeten opstaan wanneer het nog donker is… Alsof ik het de natuur verwijt dat zij door haar jaarlijkse cyclus ook mijn energie in deze periode afneemt, want ondertussen draait het leven en het werk wel door en ik heb mijn energie daarvoor nodig. Om te presteren, om te blijven meedraaien...

Het artikel dat ik las maande de lezer aan om meer bewust te zijn van die reden van de kortere dagen, van de schaarste, het tijdelijk afstoten van alles wat energie vraagt. Door meer mee te gaan op de golven van de natuur gun je je lichaam namelijk ook een natuurlijke cyclus van bloei en herstel. Toen ik dat las, herinnerde ik me plots hoe ik in de zomer een gelijkaardig pleidooi had gehouden. Ik hoor me nog vertellen aan vrienden hoe fijn het was om tijdens de vakantie op het ritme van de natuur te leven: opstaan met de zon en gaan slapen met de zon. Bevrijd van alle planningssleur die mijn leven bepaalt: kinderen op tijd naar school brengen, op tijd op het werk, op tijd alles afkrijgen, op tijd kinderen afhalen van school, op tijd in bed want morgen herbegint de ratrace opnieuw. Dus een ode aan het leven op het ritme van de natuur. Maar ik beken: het is een verlangen dat ik blijkbaar alleen tijdens de vakantie toesta.

 

De oproep uit het artikel is me wel bijgebleven en het plotse veranderen van de kleuren in de natuur was een wakup call: het is tijd om mijn ritme en mijn energie aan te passen. Hoe, dat weet ik nog niet. Zal ik dan enkel in de zomermaanden productief kunnen zijn, ik hoop het niet. Maar er aandacht voor hebben betekent dat ik misschien spaarzamer met energie zal omgaan, waardoor alle energie niet zomaar wegvloeit. Ik zal misschien andere accenten zal leggen, de focus bijstellen, mezelf met andere soort zorg omringen. Te beginnen met me wat minder te verzetten tegen die natuurlijke gang van zaken en er op een gepaste manier in mee te gaan. Benieuwd wat het oplevert.